Slide background

Rouw en verliesverwerking.

Door mijn werk als verpleegkundige bij het expertisecentrum euthanasie kom ik regelmatig in aanraking met mensen waarvan een dierbare ziek is en niet meer beter wordt. Verliesverwerking en rouwverwerking worden vaak automatisch gekoppeld aan het overlijden van een dierbare. Maar ieder leven kent momenten van verlies en rouw. En dan vaak op de meest onverwachte momenten. Denk aan (echt)scheidingen, baanverlies of verlies van gezondheid. Of het verlies van je ‘gewone’ leven doordat je mantelzorger bent?
Feit is dat dit voor veel mensen een heel intense en moeilijke periode in hun leven kan zijn. Het triggert een scala aan gevoelens: verdriet, ongeloof, je afgescheiden voelen, boosheid, eenzaamheid etc. Bij de een duren deze gevoelens een jaar, bij de ander duurt deze periode jaren. En soms komen die gevoelens plotseling. Soms pas enige tijd na de verlieservaring, als iedereen denkt dat het weer goed gaat met je.


Bijna alle mensen die met verlies en rouw geconfronteerd worden leren uiteindelijk om hier mee om te gaan en geven het een plek in hun leven. Er ontstaat weer ruimte voor andere mensen en dingen. Helaas geldt dit niet voor iedereen. De opmerking ‘tijd heelt alle wonden’ gaat dan niet op. De pijn blijft en  ‘de wonden’ lijken niet te willen genezen. De ervaring blijft jaar na jaar op de voorgrond staan en je leven stagneert. Daarnaast kunnen allerlei lichamelijke en psychische klachten ontstaan. Een handboek om hier mee om te gaan is er niet. Iedereen rouwt op een andere manier en heeft daarbij ook andere dingen nodig. In mijn praktijk help ik mensen die vastgelopen zijn in dit proces. Ik kan helpen om het verdriet toe te laten en de balans weer te herstellen zodat het leven weer fijner wordt.